يك
گفت : خودت را به چيزي / كسي منگنه نكن.
اينكه برداشت من از اين كلام او اين باشد زياد هم اجهاف نيست در حق ش. اساس همين است كه هر كسي را به اندازه ي وسع ش قضاوت خاهند كرد. وسعت كه نه اما تنگي فهم من اين بود كه با خودم شرط كردم براي ادا و اطوار هم كه شده نه كاري كه ميكنم را توضيح بدهم نه حرفي كه قبلن گفتم را ، توضيح و شرح اضافي. يعني مثلن چيزي بنويسم و بعد يادداشت را به عناصر اوليه تجزيه كنم ( يادش بخير) بعد پشت و فلسفه ي هر جمله يا كلمه را به تفسير بنشينم . حالا ولي دارم همان كار را ميكنم . مي گويند گاهي لازم است گاهي هم مجبوري ( از نوع مي فهمي ، مجبورم :ي ) من طرحي داشتم ، طرحي كه خيلي وقت پيش ها به يادم آمده بود اما تا آن روز جلوي خودم را گرفته بودم .طرح اين بود كه از جمعي بخاهم بي كه همان لحظه ي گفتن كيف پولشان را چك كنند آن را در معرض قرار دهند، به اشتراك بگذارند. آن روز بيشترين تعداد نفرات بوديم . سه تا مهمان داشتيم و خب ري اكشن ها متفاوت تر ميشد تا وقتي جمع خودماني ست. هم تعداد آدم ها و هم برآيندي كه در ذهن داشتم و هم ذوق زدگي بيخودي و تحمل كم همه شان دست به يكي كردند كه در آن لحظه از جلسه خيلي بي مقدمه و هول هولكي مطرح كردم . بعد اما حالا واقعن از اجراي آن پشيمانم . گو اينكه خودم به شخصه لذت تجربه اين اتفاق را تا حد زيادي بردم اما پس بقيه چي؟ فكر ميكنم اگر كمي صبر كرده بودم ، به جاي جلسه هفتم ، جلسه چهاردهم مطرح شده بود هم دست شما راحت تر به سمت كيف ها مي رفت هم آنچه ميخاستيد بهتر پيدا ميكرديد هم وقت نوشتن رهاتر بوديد تا حالا...

دو
راستش خيلي سخت و البته همان ميزان لوس خاهد بود كه من بنشينم همه آنچه كه از اين بازي برداشت كردم را اينجا بنويسم. سختي ش چندان موضوعيت ندارد خيلي هم خوب ست اما لوس بودنش نه . هر كدام شما كه آنروز همراه بوديد از اين اتفاق/ بازي برداشت خودتان را داريد. هر كدام به چيزهايي فكر كرديد و هنوز چيزي در يادتان مانده ، من اگر اينجا فاش گويي كنم و هدف و برنامه ي خودم براي آن را بنويسم ، از آنچه در فكر داشتم دور خاهم شد. بيش از هر چيز مي خاستم كه جرقه هاي ذهني شما را بخانم. يعني آنچه به ذهن متبادر شده ، هر چه باشد. خاه داستاني كوتاه خاه يك كلمه . ولي براي آنكه چندان بي توضيح هم نباشم تيتروار سه چار تا از فكرهايي كه داشتم را در قالب آنچه ميخاستم نوشتم :
يخ بين شما بشكند ، حس كردم بعد از هفت جلسه همين قدر دور نشستن كافي ست
با هم ببينيم كه چقدر داستان ها نزديك اند ، لابلاي كارت ها و عكس ها و پول
ميخاستم ببينم چقدر حاضريد ريسك كنيد براي نوشتن ؟ توي بازي شركت ميكنيد يا نه؟ كيف تان را ميگذاريد وسط؟
ميخاستم ببينم كنجكاوي تان نسبت به هم چقدر هست ؟ زياد شده از جلسه اول تا بحال يا نه؟
ميخاستم ببينم چه كسي نفر اول به كيف ها دست ميزند ؟
و از اين قيل ....
پ.ن : در كل اين بخش روي صحبتم بيشتر با دوستاني ست كه عضو ثابت گروه هستند.

سه
زن ها كيف هاي ديدني تري دارند ، مثل لباس ها ، مثل آرايش اصلن مثل خودشان
توي كيف زن ها خيلي چيزها پيدا مي شود ، دقت كنيد من نگفتم هر كس هر چه در كيف دارد
من گفتم كيف پول ، كيف پول تعريف دارد و ندارد
گمان ميكنيم براي پول است اما بيشتر جايي براي غير پول
كسي اعتراضي نكرد چون به من لطف داشتيد؟ چون بازي بود ؟ چون چي ميخاست بگويد؟ :ي
به نظر شما كيف پول چقدر ميتواند شخصي باشد؟ اگر قرداد كنيم كه كسي دست به پول ها نزند و اصلن پولها را برداريم هر آنچه توي كيف ِ پول هست اگر پول نيست ، چيست؟
خب من از اين بابت متاسفم كه خيلي زود يك ايده را سوزاندم. به فجيع ترين شكل ممكن هم سوزاندم.
اگر من صبر كرده بودم تا چند جلسه بعد تر قطعن وقتي مي گفتم هر كس پنج دقيقه كيف ش را با ديگري عوض كند يا هر دو نفري كه مي خاهند خودشان انتخاب كنند و كيف را جابجا كنند . اينطور بازي سنگين تر و همه هم راحت دست به كار مي شدند. ما نسبت به هم كنجكاوي داريم .من هنوز و هر لحظه نسبت به رفقايم كنجكاوم اگر نبودم كه چرا فيس بوك ش را چك ميكنم ؟

چهار
داستان ها همين جا هستند ما كجا هستيم ؟
توي كيف رسول هر چه هست پول نيست
كيف هدي هر چه هست به پول مربوط ست
كيف مريم هماني را كه ميخاستم يافتم
كيف محسن هماني كه ميدانستم
اميرحسين هم طبق معمول ( بنويسم عجيب است و ) كيف ندارد.
مه سا مدام ميخاست كيف ش را از من پس بگيرد
سي ما ، مگر سيما هم بود؟ يك كيف خوشگل چرم قرمز با يك كارت دانشجويي به نام ؟؟

هفتم صب گفتن خب دیگه بیاین برین مرخصی ، رو یه برگه ي چُسکی نوشته تاریخ برگشت صبح شانزدهم ساعت 6. داد و بیداد که این چه وضعشه مگه نگفتین ده روز؟  اینجوری که میشه 8 روز، اونم نصفه. ینی شب پونزدهم باید راه بیافتیم برگردیم که... "ابن ِ زیاد" میگه همین که هست نمیخاین نرین، همینجا از خودتون پذیرایی کنین! خودمونو میرسونیم  ترمینال. نمیدونم چه حس الکی جوگيرطوري راه افتاد که بیاین با هم برگردیم . سه ربع داشتیم اسم مینوشتیم. آخرشم نشدیم یه اتوبوس!! تو پادگان  100 نفر آدم بوديم همه ميخاستيم بيايم  تهران، حالا 20 نفر اسم جمع شده. هر کی با آدم خودش بود دیگه اصن همینه که یه نظر نیستیم، همینه که جمع کردن آدم تو ایران واسه هر کاری سخته، اي واي آدم دل و هوشش يهو ميره ان روزي كه  اونهمه آدم..اوه2 ولش کن الان پیداشون میشه، سیگارم نداریم دود کنیم تو چش همديگه . رفتیم ته اتوبوس نشستیم همون ب بسملا نگفته شوفر شرف ِ حضور پیدا میکنن که چتونه؟ حالا ما داشتیم چی کا میکردیم ؟ داشتیم ادا در میاوردیم این بچه صندلی جلویی آروم بشه گریه نکنه، بخنده که ما هم بخندیم. آقا به خودش گرفت که واسه من ادا در میاری، ایتو اوتو میکنم . پیادت میکنم والخ.  یه لحظه فهمید باید نصف اتوبوس خالی کنه بیخیال شد رفت. فهمیدم همچی بدم نشد بچه ها گفتن با هم بریمااا ، داشت میرفت گفت کل ِ اتوبوس میگرفتین اونطوری تا خود تهران میزدین و میرقصیدین... بعد یهو یه سکوتی شد ، خاص ص ص. مهدی که ما بهش میگیم میتی رف جلوی آبخوری وسط اتوبوس وایساد ، میدونین که کجا رو میگم؟ آره از اونجا به عقب مال ما بود. اول دستش برد جلو دماغش که ساکت. بعد با یه لحن کشداری که ینی باز برین تو رویا شروع کرد : چشماتونو ببندین ، فک کنین رسیدیم ترمینال، یه مشت سرباز ِ عذب اوغلی که بیست روزه دختر ندیدن، دختر چيه؟ ادم نديدن.  خسته ان داغونن اما رفتن حموم صورتا رو از ته ته اصلاح کردن یکیشون که ادکلن داشته داده به همه زدن ، بعد لباسای شخصی شون - وای از لباسای شخصی شون-  رو پوشیدن ، اومدن تو ترمینال هیچکی هم شک نمیکنه که اینا سربازن ، چون یه سری شون کلاه دارن نه از این کلاه نقاب درازا که همه میدونن مال سربازاس، نه هر کس یه نوع کلاهی گذاشته ، بقیه هم که کلاه ندارن مو کوتاه بهشون میاد انگار که رو مد باشن مثلن ،  بعد محمد رفته دم گیت که بلیط بخره ، محمد میگه بیستا واسه تهران ، روشو برمیگردونه میبینه :  بیست و دو سه ، یه آل استار ساق بلند ِ کرم ، یه شلوار لجنی از اینا که پر جیب و دکمه هس پائینشم گتر داره ، یه مانتو آستین کوتاه  مشکی نازک که تاپ آبی فیروزه ایش از زیرش معلومه، دست و  صورت برنزه یه آرایش ملویی با لبای قررررمز موهاشم مش کرده ازین رنگ قاطیا بعدم همچین ولوو  ریخته یه طرف صورتش و یه شال سفیدم مثلن سرشه ... محمد تا میاد که چشم بردارهصداش درمياد كه  ببخشید آقا شما زیادین؟ محمد خیلی میخاد نشون بده که بهم برخورد و این چه طرز حرف زدنه میگه  بله؟! يه بلهي ا كه يني فرمايش حالا حرفت چيه ؟ بعد طرف م بفهمه این بله ینی بیشتر حرف بزن ، توضیح بده، بگه ببین – همينجا همينجا عطف ماجراس دختره داره ميگه ببين نميگه ببينيد يا نگاه كنيد ، آدم به يه سريا فقط مي تونه بگه ببين -  ما یه اکیپ هستیم  (انگشت شو بگیره یه طرفی ) با هم اومده بودیم اصفهانو بگردیم و حالا هم میخایم برگردیم تهران ما بیست و پنج نفریم میشه که با هم یه اتوبوس بگریم  که بهمون خوش بگذره  بعد یه خنده ی آره و اینا هم چاشنی کار کرده این وسط ، بعد منتظر جواب محمد بمونه ، محمد جواب نده ، بازم محمد جواب نده انقد جواب نداد كه گفت ببخشید آقا حواستون کجاس؟ بعد خط نگاه محمد دنبال کنه ببینه که همون طرف اشاره انگشت روي اکیپ دخترا خشک شده ، گفتین این ِ اکیپ تون ، دوستانن اونان ؟ آره همونان که اونجا دارن میخندن ...
آب از دهن هممون را افتاده بود  ، كله مون داغ شده بود  
يه صداي نخراشيده اومد که :
آقایون ِ سربازا کفشاتون رو درنیارین که زن و بچه مردم نشستن از بو خفه میشن همينجوري هم مثه آدم آروم باشین كه مردم ميخان بخابن ... 

محمد - بهار هشتادو نه

 اصلا لعنت به خیابون‌ها و کافه‌های این شهر، والا.
اصلا چه کاریه آدم با طرف تمام سوراخ‌های شهر رو بره؟ نمیشه یه جا رو نشاشیده بذاره که فردا روزی مثل امروز هرگوری میره و هرجا سر میچرخونه بغض‌اش نگیره؟
اصلا خود ِ من فتوا صادر می‌کنم که های ملت،
4جا واسه ایام بیچارگی خودتون پاک باقی بذارید.

زر‌ میزنم که

از منظومه بلند و ناتمام زر ِ مفت

1

April 3, 2011 14:06

-عکسهای فلیکرت رو دیدم احساس نمی کنی عوض شدی بعد آشنایی با من؟

چیاست یعنی؟ چرا خب!

-من باعث ش بودم؟

یه بخشی ش. عکسها که واسه بعد با تو بودن نیست، ولی خب میگم که خیلی چیزام عوض شد بعد تو. تو فکر نمی کنی بعد کات با من خیلی بهتر شدی؟

-چرا بهتر؟

شدی دیگه! هم اونروز.. هم عکسهات چابهار! اون موقع میرفتیم بیرون دوسِت نداشتم واقعن! الان خیلی خوب شدی ولی لعنتی!

-آهان خوش تیپ شدم؟

اوهوم

-بیا بوس ش کن پس

:* وی پی ان داری؟

-آره. چطور؟

من چه جور فرقی کردم؟ فلیکر نتونستم ببینم خودم

-اون کنارِ دریا ئه از زمین تا آسمون با اون دختر زشت چند ماه پیشش فرق داره

قربونت برم من! نمیگم تغیر نکردم! اما عکسهام هم که نگاه می کنم وقتهایی که با تو بودم زشت تر بودم. تقصیر خودت بود.

-چرا؟

نمی دونم. قبول نداری؟ خیلی انتقاد می کردی!

-تهرانی؟

یه کم صبر می کنی؟

-آره

مچکرم :**

-:*

April 5, 2011 19:38

الان قیافه ت چی جوریه؟

-چطور؟

الان که من انقدر داغونم تو خیلی خوبی دیگه حتمن

-آره. خوبم. تو چه مرگته؟

تو نمی تونی بغل خوب بدی، نه؟

نمی تونی دیگه! هرچی من بخوام نمی تونی!

-بیا بغلم

April 7, 2011 02:21

فردا دوباره می پرسی جا چی شد؟

-آره

-شب بخیر

تو باید بوس کنی موقع شب بخیر! ریمایندر!

-:* بخواب دیگه

You have 1 miss calls from +989372… at 07-04-2011 15:18

You have 2 miss calls from +989372… at 07-04-2011 15:22

آنتن ندارم، جانم؟

-کجایی مگه؟

کافه

-کدوم کافه؟

پراگ

-با (…)؟

You have 1 miss calls from +989372… at 07-04-2011 16:40

باش که مهم نیست!

-چیش مهمه؟

بوس می خواد؟

-با کی اونجایی؟

(..) فرقش چیه؟ با یه سری بچه ها! همون روز م...

-من ندیدم اون روز! داشتم میومدم پراگ! دیدم هستی نمیام دیگه

دارم میرم. بیا. هرجور راحتی.

April 7, 2011 17:49

رفتی کافه؟

-آره

April 9, 2011 21:52

-بیا

April 9, 2011 00:56

کجا میری واقعن؟ سفر؟

-نه کرج

میمونی؟

-آره

جا داری؟ یا خوابگاه؟

-خوابگاه.

اينجا ساكت است. آنقدر ساكت كه انگار به احترام زندگي مرده اي سكوت اعلام كرده اند و من سكوت را دوست دارم.غرو ب هاي بارور شده از دانش سكوت را هم ( به قول فروغ ) .صبح كه صورتم را با آب شستم انگار آشفتگي هايم را به قطره هاي آب مي سپردم.اينجا همه چيز خوب است و من ديگر از هيچ چيز تعجب نمي كنم.. نه از دروغ هايی که راست می شوند و نه از راست هايی که دروغ می شوند. نه از چيزهايي كه مي گويند و نمي شنوم و نه از چيزهايي كه نمي گويند و مي شنوم. نمي خواهم گزارش آخرين اتفاق هاي جهان را بگويم چون آخرين اتفاق ها هنوز نيفتاده اند و شايد چون ديگر در اين جهان هيچ اتفاق تازه اي نمي افتد...

سکانس های عزیز و حامد روان و خوب است، اما اگر "شب یلدا" را روایت تنهایی های یک مرد بدانیم، ورود ناگهانیِ مادر حامد(عزیز) انتخاب درست و به جایی نیست.

شب یلدا پتانسیل ش را داشت. حامد باید تمام راه را تنها ÷شت ِ سر میگذاشت، دلواپسی های مادر از همان راه دور و مکالمات تلفنی گویا بود، جای گله باقی نمیماند اگر عزیز نمی آمد، اگر قیمه ریزه نمی آورد! مادرانه های عزیز را نمیتوان دوست نداشت، تمامِ حرف من ریتم کند و یک نفره ی مطلوب ِ فیلم بود، که با آمدن مادر حامد بهم ریخت.

حامد باید خودش، به تنهایی، گذشته اش را سرک میکشید و پوست می انداخت. "شب یلدا" پتانسیل ش را داشت.